Scenariusz czuwania na Zesłanie Ducha ŚwiętegoNa podstawie encykliki Jana Pawła II Dominum et vivificantemAgnieszka WojtyraPiosenka – Duchu Święty..przyjdź rozpal nas.. Tajemnica Zmartwychwstania i Pięćdziesiątnicy jest głoszona i przeżywana przez Kościół, który dziedziczy i kontynuuje świadectwo Apostołów o zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa. Jest on wiecznym świadkiem tego zwycięstwa nad śmiercią, które objawiło moc Ducha Świętego, a zarazem sprawiło nowe Jego przyjście: Jego nową obecność w ludziach i w świecie. W zmartwychwstaniu Chrystusa bowiem Duch Święty - Parakletos objawił się nade wszystko jako Ten, który daje życie. „Ten, co wskrzesił Chrystusa Jezusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocy mieszkającego w was swego Ducha” (Rz 8, 11). W imię zmartwychwstania Chrystusa Kościół głosi życie, które objawiło się poza granicą śmierci: życie, które jest potężniejsze od śmierci głosi równocześnie Tego, który daje to życie. Który jest Ożywicielem. Głosi — a nade wszystko współpracuje z Nim w dawaniu tego życia.., które pochodzi od Boga samego. Chociaż jest faktem historycznym, że Kościół wyszedł z Wieczernika w dniu Pięćdziesiątnicy, to równocześnie można powiedzieć, że nigdy go nie opuścił. W sensie duchowym wydarzenia Zielonych Świąt nie można zaliczać tylko do przeszłości: Kościół jest zawsze obecny w Wieczerniku i nosi go w sercu. Trwa na modlitwie, podobnie jak trwali na modlitwie Apostołowie wraz z Maryją, Matką Chrystusa oraz tymi, którzy stanowili w Jerozolimie pierwszy zalążek wspólnoty chrześcijańskiej i modląc się oczekiwali przyjścia Ducha Świętego. Wraz z Janem Pawłem II rozważajmy tajemnicę Ducha Świętego. Uwielbiajmy Trzecią OSOBĘ Trójcy Świętej. Prośmy, by Duch Święty - Najmilszy z Gości, Słodka Serc Radości przychodził do naszych o Duchu Świętym – Veni Sancte Spiritus Część I - Rozważania1. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem.( J 14, 26-27) Duch Święty będzie Pocieszycielem Apostołów oraz Kościoła, jako stale obecny wśród nich — choć niewidzialny — Nauczyciel tej samej Dobrej Nowiny, co Chrystus. „Nauczy” i „przypomni” — to znaczy nie tylko, że w sobie właściwy sposób będzie nadal pobudzał do rozpowszechniania Ewangelii zbawienia, ale znaczy także, iż będzie dopomagał we właściwym zrozumieniu treści Chrystusowego Orędzia, że zapewni mu ciągłość i tożsamość wśród zmieniających się warunków i okoliczności. Duch Święty sprawi więc, że w Kościele trwać będzie zawsze ta sama Prawda, jaką Apostołowie usłyszeli od swego Mistrza. Wołamy wraz z bł. Janem Pawłem II:Przyjdź Duchu miłości i pokoju!Duchu Prawdy, który przenikasz głębokości Boże, żywa pamięci i proroctwo Kościoła, prowadź ludzkość do uznania w Jezusie w Nazarecie Pana Chwały, Zbawiciela świata, najwyższe spełnienie dziejów. Panie daj nam swego Ducha!- abyśmy wierzyli Pismu i słowu, które wyrzekłeś do nas;- abyśmy rozumieli dzieła, których dokonałeś dla naszego zbawienia;- abyśmy byli Twoimi świadkami!Piosenka - Niech nas ogarnie łaska Panie Twa2. „Gdy jednak przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie. Ale wy też świadczycie, bo jesteście ze Mną od początku” (J 15, 26 n.). Apostołowie byli świadkami bezpośrednimi, naocznymi. Oni Chrystusa „usłyszeli” i „ujrzeli własnymi oczyma”, na Niego „patrzyli”, a nawet „dotykali swymi rękami” (1 J 1, 1-3; 4, 14). To ich ludzkie, naoczne i „historyczne” świadectwo o Chrystusie łączy się ze świadectwem samego Ducha Świętego: „On będzie świadczył o Mnie”. W świadectwie Ducha Prawdy ludzkie świadectwo Apostołów znajdzie najwyższe oparcie. Znajdzie też z kolei wewnętrzny fundament swej kontynuacji wśród następujących po sobie przez wieki pokoleń uczniów i wyznawców Chrystusa. Jeśli Chrystus sam jest najwyższym i najpełniejszym objawieniem Boga dla ludzkości, to świadectwo Ducha Świętego stanowi o wiernym przekazie objawienia w nauce i pismach Apostołów, jest dla tego przekazu natchnieniem i zabezpiecza go, podczas gdy świadectwo Apostołów zapewnia mu ludzki wyraz w Kościele i w dziejach wraz z bł. Janem Pawłem II:Duchu Prawdy, który przenikasz głębokości Boże, żywa pamięci i proroctwo Kościoła!- prowadź ludzkość do uznania w Jezusie z Nazaretu Pana chwały, Zbawiciela świata, najwyższe spełnienie dziejów. Panie daj nam swego Ducha!- aby świat uznał w Tobie obiecanego Mesjasza;- abyśmy wierzyli Pismu i słowu, które Chrystus wyrzekł do nas;- abyśmy rozumieli dzieła, których dokonałeś dla naszego zbawienia- abyśmy byli Twoimi świadkami!Piosenka – Duchu Święty wołam przyjdź 3. „A o cokolwiek prosić będziecie w imię moje, to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu (...). Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze — Ducha Prawdy” (J 14, 13. 16 n.). Tego właśnie Ducha Prawdy nazywa Chrystusa Parakletem. Parakletos zaś znaczy „Pocieszyciel”, a znaczy również „Orędownik” lub „Rzecznik”. Chrystus nazywa Ducha Prawdy „innym” Pocieszycielem, drugim, gdyż On sam, Jezus Chrystus jest pierwszym Pocieszycielem (por. 1 J 2, 1); pierwszym nosicielem i dawcą Dobrej Nowiny. Duch Święty przychodzi po Nim i za Jego sprawą, ażeby dzieło Dobrej Nowiny zbawienia kontynuować w świecie przez Kościół. O tej kontynuacji swego dzieła przez Ducha Świętego mówi Chrystus kilkakrotnie w czasie tej samej rozmowy pożegnalnej, przygotowując Apostołów, zgromadzonych w Wieczerniku, do swego odejścia przez mękę i śmierć krzyżową. Wołamy wraz z bł. Janem Pawłem II:Duchu Stworzycielu, tajemniczy twórco Królestwa Bożego!- mocą Twoich świętych darów wspomagaj Kościół, aby niósł przyszłym pokoleniom światło zbawczego Słowa. Panie daj nam swego Ducha!- abyśmy byli mocni wiarą;- abyśmy świadczyli o obecności Ducha Świętego w Kościele;- abyśmy byli wierni Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka! (J 14, 27) I pokój również jest owocem miłości. Ten pokój wewnętrzny, którego szuka utrudzony człowiek w głębi swej ludzkiej istoty; i ten pokój którego żąda ludzkość, rodzina ludzka, ludy, narody i kontynenty, w cichej nadziei otrzymania go w perspektywie przełomu drugiego i trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa. Ponieważ droga do pokoju prowadzi ostatecznie przez miłość i dąży do stworzenia cywilizacji miłości, Kościół patrzy na Tego, który jest Miłością Ojca i Syna, i pomimo narastających zagrożeń nie przestaje z ufnością błagać o pokój i służyć pokojowi człowieka na ziemi. Swoją ufność opiera na Tym, który będąc Duchem-Miłością, jest również Duchem pokoju i nie przestaje być obecny w naszym ludzkim świecie: na horyzoncie ludzkich sumień i serc, by „napełnić okrąg ziemi” miłością i pokojem. Wraz z bł. Janem Pawłem II wołamy:Przybądź Duchu Święty!Wzywamy Cię w imieniu całego Kościoła...Przybądź , przybądź Duchu Święty!Błagamy Cię w imieniu świata. Okaż, że jesteś Ojcem ubogich i Pocieszycielem – dla umęczonych ludów i dla wszystkich narodów ogarniętych wojną. Poruszaj serca, oświecaj umysły, wzbudzaj pragnienie i wolę pokoju. Panie daj nam swego Ducha!- powierzamy Ci nasze rodziny, aby były oazą pokoju;- Uzdrawiaj nasze serca Panie, otwieraj na innych, prowadź nas ku pełni Bożej Miłości;- daj łaskę niesienia przebaczenia, jedności, zgody, wiary, radości, światła, – Niechaj miłość Twa5. „Dzieci nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą” (1 J 3, 18) Równocześnie Duch Święty, jako współistotny w Bóstwie Ojcu i Synowi, jest Miłością i Darem (nie stworzonym), z którego jakby ze źródła, wypływa wszelkie obdarowanie względem stworzeń. Obdarowanie istnieniem wszystkiego poprzez akt stworzenia, obdarowanie człowieka łaską poprzez całą ekonomię zbawienia. Napisze apostoł Paweł: „miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany” (Rz 5, 5). Chodzi o to, by — pod działaniem Ducha-Parakleta — urzeczywistniał się w naszym ludzkim świecie ów proces prawdziwego dojrzewania w człowieczeństwie w życiu osobowym i wspólnotowym, co do którego sam Pan Jezus, kiedy „modli się do Ojca, aby «wszyscy byli jedno (...) jako i My jedno jesteśmy» (...) daje znać o pewnym podobieństwie między jednością Osób Boskich a jednością synów Bożych zespolonych w prawdzie i miłości” Duchu miłości i jedności!Otwórz nasze oczy na uśmiech i wdzięczność dziecka, zaufanie młodego człowieka i potrzeby człowieka aby nikt z nas nie czuł się obcym i niepotrzebnym na ojczystej Duchu Święty!Napełnij serca twoich wiernych rozpal w nich ogień Twojej daj nam swego Ducha!- dla Ciebie nic nie jest niemożliwe, Ty potrafisz przeniknąć największe ciemności ludzkiego serca i miłością swoją założyć przepiękną oazę, pełną kwiatów, owoców, miłości wielkiej świętości. Raduj się w nas swoimi dziełami! Mocą swego Ducha sprawiaj, byśmy coraz bardziej stawali się do Ciebie podobni! Byśmy coraz bardziej postępowali w służbie i miłości bliźniego!Piosenka – Tchnij moc 6. Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi członkami. I tak ustanowił Bóg w Kościele najprzód apostołów, po wtóre proroków, po trzecie nauczycieli, a następnie tych, co mają dar czynienia cudów, wspierania pomocą, rządzenia oraz przemawiania rozmaitymi językami.... Lecz wy starajcie się o większe dary: a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą. (1 Kor 12, 27-31) Do Ducha Świętego zwraca się Kościół, będący w sercu ludzkości, przyzywając wszystkich i obdarowując darami tej Miłości, która „rozlana jest w sercach naszych” (Rz 5, 5). Do Niego zwraca się Kościół na zawiłych drogach pielgrzymowania człowieka na ziemi: prosi, nieustannie prosi o prawość ludzkich czynów za Jego sprawą. Prosi także o radość i pociechę, którą tylko On — prawdziwy Pocieszyciel — może przynieść. Zstępując do głębi ludzkich serc, prosi o łaskę cnót, które wysługują chwałę niebieską. Prosi o zbawienie wieczne w pełni uczestnictwa w życiu Bożym, do którego Ojciec odwiecznie „przeznaczył” ludzi stworzonych z miłości na obraz i podobieństwo Trójcy Przenajświętszej. Z bł. Janem Pawłem II wołamy:O, Duchu Święty, Duchu Ojca i Syna, Dawco charyzmatów;Ty, który mieszkasz w Kościele i czynisz z nas świątynię;Rozlej na nas niewyczerpane bogactwo Twoich darów, byśmy byli żywymi członkami jednego ciała, które pomagają sobie wzajemnie budować naszym pocieszycielem, naszym przewodnikiem i naszą mocą..Spraw, byśmy mogli godnie nosić miano chrześcijan, którym zostaliśmy nazwani, dawać świadectwo Chrystusowi i wartościom Jego Ewangelii. Panie daj nam swego Ducha!- abyśmy, umieli przyjmować z wdzięcznością Twoje dary;- abyśmy je pomnażali dla dobra wspólnoty Kościoła i hojnie nimi posługiwali;- abyśmy sumiennie pełnili zadania, które przed nami – Niechaj zstąpi Duch7. „On (...) przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. O grzechu — bo nie wierzą we Mnie; o sprawiedliwości zaś — bo idę do Ojca i już Mnie nie ujrzycie; wreszcie o sądzie — bo władca tego świata został osądzony” (J 16, 8-11). „Grzech” oznacza w tym tekście niewiarę, z jaką Jezus spotkał się wśród „swoich”, poczynając od rodzinnego miasta Nazaretu. Oznacza odrzucenie Jego posłannictwa, które doprowadziło ludzi do wydania na Niego wyroku śmierci. Kiedy z kolei mówi o „sprawiedliwości”, Jezus zdaje się mieć na myśli tę ostateczną sprawiedliwość, jaką okaże Mu Ojciec, otaczając Syna swego chwałą zmartwychwstania i wniebowstąpienia: „idę do Ojca”... Z kolei „sąd” oznacza, że Duch Prawdy będzie wykazywał winę „świata” w skazaniu Jezusa na śmierć krzyżową. Jednakże Chrystus nie przyszedł na świat, aby świat ten tylko sądzić i potępić: przyszedł, ażeby go zbawić (por. J 3, 17; 12, 47). Przekonywanie o grzechu i sprawiedliwości ma na celu zbawienie świata, zbawienie ludzi. Właśnie to zdaje się uwydatniać stwierdzenie, że „sąd” odnosi się tylko do „władcy tego świata”, czyli do szatana — do tego, który od początku wykorzystuje dzieło stworzenia przeciw zbawieniu, przeciw przymierzu i zjednoczeniu człowieka z Bogiem; jest on też „już osądzony” od początku. Jeżeli Duch-Pocieszyciel ma o tym właśnie „sądzie” przekonywać świat, to w tym celu, ażeby kontynuować w nim Chrystusowe dzieło - Zjednoczeni w duchuCześć II - W Wieczerniku z Maryją Kościół trwa na modlitwie z Maryją. Owo zjednoczenie modlącego się, Kościoła z Matką Chrystusa należy od początku do tajemnicy Kościoła. Zapraszamy teraz do modlitwy dziesiątką różańca, rozważajmy tajemnicę Zesłania Ducha Świętego. Prośmy Go, aby przychodził do naszych serc, czynił w nas swój pokój, miłość i radość. WZBUDŹMY imię Ojca i Syna i DUCHA Świętego. Amen. Wtedy wrócili do Jerozolimy z góry, zwanej Oliwną, która leży blisko Jerozolimy, w odległości drogi szabatowej. 13 Przybywszy tam weszli do sali na górze i przebywali w niej: Piotr i Jan, Jakub i Andrzej, Filip i Tomasz, Bartłomiej i Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Szymon Gorliwy, i Juda, [brat] Jakuba. 14 Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją, Matką Jezusa, i braćmi Jego (Dz 1, 14) Po raz pierwszy i po raz ostatni widzimy Maryję na kartach Pisma Świętego wówczas, gdy się modli. I podczas modlitwy, najpierw samotnie, a potem razem z młodym Kościołem, przyjmuje niezwykłe dary: dar Syna i dar Ducha Świętego. Jej życie jest ujęte w klamry modlitwy. Dokonuje się zatem niejako w dłoniach Tego, z którym nieustannie przebywa w łączności, gdy rozmawia z Nim i nie boi się pytać Ojca z Nieba. Przyjmuje dary. Ona jest Mistrzynią modlitwy, Mistrzynią w przyjmowaniu Boskich darów! To wyraz Jej wielkości, uroku i piękna. Jej sposób rozmawiania z Bogiem jest możliwy do naśladowani również i przez z Tobą Maryjo chcemy modlić się i błagać Twego Syna o dar Ducha Świętego. Oręduj za nami, bądź z nami jako troskliwa Matka, która nie może oprzeć się prośbom swoich nasz; dziesiątka III - Modlitwa o dary Ducha ŚwiętegoProśmy teraz o dary Ducha Świętego, niech przychodzii do naszych serc i nas uświęca. Piosenka - Dotknij Panie moich oczu Duchu Święty Boże, Duchu Ojca i Syna, korząc się przed Boskim majestatem Twoim, w obliczu nieba i ziemi, poświęcam Ci i oddaję duszę mą i blask nieskończonej Twej czystości, doskonałość Twojej sprawiedliwości, potęgę Twojej miłości. Ty jesteś światłem i siłą mej duszy, przez Ciebie żyję, myślę i działam. Obym niewiernością łasce Twojej nie zasmucał Ciebie, nie zgrzeszył przeciw Tobie! Spraw niech nieustannie wsłuchuję się w głos Twój, niech idę za Twymi Duchu Św. Dawco daru mądrości, oświecaj Duchu Św. Dawco daru rozumu, pouczaj Duchu Św. Dawco daru rady, kieruj Duchu Św. Dawco daru mocy, umacniaj Duchu Św. Dawco daru umiejętności, rozpraszaj moją Duchu Św. Dawco daru bojaźni Bożej, oswobódź mnie od wszelkiego Duchu Św. Dawco pokoju, obdarz mnie pokojem. Błagam Cię, Duchu Święty Boże, udziel mi mocy, abym w każdej chwili mego życia kierował się dobrocią i życzliwością, słodyczą i wiernością, cierpliwością i miłością, radością i Drżącą ręką Ojciec Święty, Jan Paweł II zapisał na rok przed śmiercią osobistą modlitwę do Ducha Świętego. Wraz z nim, Błogosławionym Janem Pawłem II, módlmy się:(wybrana osoba z kościoła)Duchu Święty, proszę Cię o dar Mądrości do lepszego poznawania Ciebie i Twoich doskonałości Bożych, o dar Rozumu do lepszego zrozumienia ducha tajemnic wiary świętej, o dar Umiejętności, abym w życiu kierował się zasadami tejże wiary, o dar Rady, abym we wszystkim u Ciebie szukał rady i u Ciebie ją zawsze znajdował, o dar Męstwa, aby żadna bojaźń ani względy ziemskie nie mogły mnie od Ciebie oderwać, o dar Pobożności, abym zawsze służył Twojemu Majestatowi z synowską miłością, o dar Bojaźni Bożej, aby żadna bojaźń ani względy ziemskie nie mogły mnie od Ciebie oderwaćCzęść IV - Uwielbienie Bądź uwielbiony Panie, który czynisz cuda w ludzkim sercu.. Dziękujemy Ci za Twego Ducha, który przemienia i uzdrawia. Dziękujemy za Kościół Święty, który jest źródłem wiary. Uwielbiamy Cię w naszym życiu, w naszych rodzinach, środowiskach, w których przebywamy. Przychodź Duchu Święty do naszych kolegów i koleżanek, dawaj im potrzebne łaski do życia w prawdzie, miłości i pokoju.. Przychodź do naszych rodziców! Dziękujemy Ci za nasze rodziny! Bądź uwielbiony Duchu Święty!1. Przemień nasze wewnętrzne napięcie w święte odprężenie. Przemień nasz niepokój w kojącą ciszę. Przemień nasze zatroskanie w spokojną ufność. Przemień nasz lęk w nieugiętą wiarę. Przemień naszą gorycz w słodycz Twej łaski. Przemień mrok naszych serc w delikatne światło. Przemień naszą obojętność w serdeczną życzliwość. Przemień naszą noc w Twoje światło. Przemień zimę naszych dusz w Twoją wiosnę. Wyprostuj nasze krzywe drogi, wypełnij naszą pustkę. Oczyść nas z pychy, pogłębij naszą pokorę. Rozpal w nas miłość, zgaś w nas zmysłowość. Spraw, abyśmy widzieli siebie, jak Ty nas widzisz. Abyśmy mogli poznać Ciebie, jak to obiecałeś. I byli szczęśliwi według Twego słowa: Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać Przyjdź, światłości prawdziwa! O przyjdź, życie wieczne!przyjdź, tajemnico ukryta! Przyjdź, skarbie! Przyjdź, światłości bez zmierzchu! Przyjdź, radości wieczna! Nadziejo, która chcesz nas zbawić. Przyjdź, powstanie z martwych, przyjdź! 3. Przyjdź, Duchu czcigodny i wszechmocny, któryś uczynił wszystko. Wszystko trzymasz w swej ręce, Ty, który jesteś ponad wszelką mądrość i moc. Nikt nie może Cię opisać ani pojąć, ani zgłębić. Ty doskonalisz całe stworzenie aż do dna jego istoty. Ty jesteś nieodłączny od każdej rzeczy aż do dna jej siły. Piosenka - Chwalę Ciebie PanieŹródła: Jana Pawła II, Głos o. Pio, Kraków 2005