Gdy w 1964 r. Dale Wasserman wziął na warsztat powieść Cervantesa „Przemyślny szlachcic Don Kichote z Manchy” historia błędnego rycerza była już powszechnie znana. Ta długa, lecz naszpikowana ciekawymi ironiami, parafrazami i sarkazmem historia trafiła (ponownie!) na deski Teatru Dramatycznego w Warszawie. Czy mierzenie się z etosem rycerskim w XXI w. ma sens? Historię Don Kichota zna każdy, a przynajmniej każdy powinien chociaż raz w życiu otrzeć się o sztukę Cervantesa. Napisana w XVII w., a jakby ciągle aktualna. Choć oczywiście można powiedzieć, że przebrzmiała i nielicująca z nowoczesnym duchem i światem, gdzie wszystko jest „smart”, albo połączone ze sztuczną inteligencją. Niewątpliwie jednak odniesienie się do pewnych wyższych wartości, będących egzemplifikacją ludzkiej walki z odwiecznym, szekspirowskim pytaniem „być czy nie być” jest podstawą człowieczego bytu. I te pewne aksjologiczne, ale również uniwersalne przesłanie wciąż niesie nam Cervantes. Czy błędny rycerz był rzeczywiście niespełna zmysłów? A może, jego walka o ideały wynikała z zupełnie krystalicznych pobudek? fot. Materiały organizatora Gdy sztuka Dale’go Wasserman’a zadebiutowała na Broadwayu okazała się strzałem w dziesiątkę. Dobre tempo akcji, wyśmienita muzyka i przemyślana, acz uproszczona względem literatury historia po prostu porwała publiczność. Wkrótce na całym świecie mogliśmy zacząć oglądać „Człowieka z La Manchy”. Także w Polsce tytuł ten nie jest nowością. Teatr Dramatyczny w Warszawie zatem pokusił się o niełatwe zadanie. Historia zupełnie nieprzystająca do e-rzeczywistości, w dodatku do zobaczenia wcześniej przynajmniej w kilku polskich teatrach. Uprzedzając nieco fakty, należy stwierdzić, że kilkunastominutowe owacje na stojąco, które publiczność zgotowała artystom po premierze (ta odbyła się potwierdziły, że było warto. Istnieje kilka wyróżników, które charakteryzują najnowszą, warszawską wersję „Człowieka z La Manchy”. Uwagę przykuwa niesamowita scenografia, mieniąca się wielobarwnymi, ale i interaktywnymi elementami. Furorę zrobił cień koni, który współgrał z aktorami (chociaż trzeba przyznać, że z synchronizacją niekiedy był problem). Ukłony dla ich twórcy – Tadeusza Nowakowskiego. Wszystkie elementy scenograficzne zostały niezwykle przemyślane i pasujące do fabuły, a także bardzo wielofunkcyjne. Gratulacje dla twórców (Ewa Gdowiok)! fot. Warszawska Kulturalna Na uwagę zasługuje także muzyka. Wspaniała orkiestra pod batutą Adama Sztaby dała pokaz swoich umiejętności, co na wyżyny wzniosło wszelkie doznania artystyczne. Spektakl był przyjemny dla ucha. Także w warstwie wokalnej, co należy podkreślić. Wspaniały popis swoich umiejętności pokazał Modest Ruciński (Cervantes/Alonso Kichana/Don Kichot) oraz Krzysztof Szczepaniak (Służący/Sancho Pansa). Obydwaj panowie byli zresztą niezwykle charyzmatyczni na scenie. Obszerne partie wokalno-aktorskie w ich wykonaniu cechowały się dopracowaniem w najmniejszym calu. Przyjemnością było oglądanie ekspansji ich talentu na scenie. Zresztą na brawa zasługuje cała obsada, która zdecydowanie wykonała ogrom pracy. Złożone choreografie, pomnożone role do odegrania, utrzymanie wartkiej akcji. To tylko niektóre z wyzwań, które zostały perfekcyjnie pokonane. Można wskazać, że nieco smucić może niewykorzystanie potencjałów poniektórych aktorów. W moim przekonaniu, niedocenionym jest Mariusz Drężek, którego głos wielokrotnie oczarowywał warszawską publiczność. Ogromna szkoda, chociaż z drugiej strony, trzeba zauważyć, ze aktor ten po raz kolejny odegrał świetne role; chociaż wcale nie były pierwszoplanowe. Wielkiego pola do popisu nie miała również Małgorzata Rożniatowska, a przecież to znakomita aktorka. Takie osoby chciałoby się bardziej wyeksponować, chociaż wiadomo, że nie zawsze jest to możliwe. Bardzo odważnie zaprezentowała się w swojej roli Anna Gajewska. Grała progresywnie, ciągle walcząc o historię swojej postaci. Kreacja stworzona przez aktorkę zapada w pamięć, chociaż należy zauważyć, że w partiach wokalnych nie zawsze było ją dobrze słychać. Być może to kwestia akustyki, ale widz, w szczególności siedzący w dalszych rzędach, może się gubić przez to w fabule. Z pewnością sprawa jest do dopracowania. Na plus trzeba zanotować także choreografię, barwne sceny tańca i śpiewu. Na scenie wciąż coś się dzieje, a każdy z aktorów na tyle dopracowuje postać, że można doszukiwać się szczegółów i „smaczków” w ich grze. Odnotować należy również dobre nagłośnienie. Oprócz powyżej wspomnianych, drobnych mankamentów, dźwięk był czysty i dobrze dostrojony, co w polskich musicalach wcale nie jest oczywiste. „Człowiek z La Manchy” w Teatrze Dramatycznym to reżyserskie pójście pod prąd w wykonaniu Anny Wieczur-Bluszcz. Reżyserka bardzo dobrze i sprawnie uniosła ciężar gatunkowy całej fabuły oraz pokierowała aktorami tak, że sztuka cieszy oko, ucho i duszę. Pomimo zmierzenia się z klasyką, co zawsze jest ryzykowne z punktu widzenia produkcji należy uznać, że nowość na deskach Dramatycznego jest warta zobaczenia. Więcej o spektaklu przeczytacie na stronie Teatru Dramatycznego. Autor recenzji: Kamil Stępniak